راه انتقال سیتومگالوویروس

راه انتقال ویروس CMV

 یک خانم باردار می تواند CMV را به جنین خود منتقل کند. ویروس موجود در خون خانم می تواند از جفت عبور کرده و جنین را آلوده کند. این می تواند زمانی اتفاق بیفتد که یک خانم باردار برای اولین بار یا مجددا به CMV آلوده می شود .

افرادی که تماس مکرر با کودکان خردسال دارند ممکن است در معرض خطر بیشتری برای عفونت CMV قرار داشته باشند زیرا کودکان خردسال منبع شایع CMV هستند. تا سن پنج سالگی، از هر سه کودک یک کودک مبتلا به CMV شده است، اما معمولاً علائمی ندارد. CMV می تواند ماه ها پس از آلوده شدن در مایعات بدن کودک وجود داشته باشد.

 اکثر افراد مبتلا به عفونت CMV هیچ علامتی ندارند و از ابتلای خود آگاه نیستند. خانمی که به CMV آلوده است می تواند در دوران بارداری ویروس را به جنین در حال رشد خود منتقل کند.

به عنوان والدین یک کودک خردسال یا یک ارائه دهنده مراقبت از کودک، ممکن است بتوانید خطر ابتلا به  CMV را با کاهش تماس با بزاق و ادرار نوزادان و کودکان خردسال کاهش دهید. بزاق و ادرار کودکان مبتلا به CMV دارای مقادیر بالایی از ویروس است. مثلاً از اشتراک گذاری غذا، ظروف یا فنجان با کودک خود اجتناب کنید و از وارد شدن بزاق کودک به دهان خود جلوگیری کنید. همچنین پس از تعویض پوشک باید دستان خود را بشویید. این موارد نمی توانند خطر ابتلا به CMV را از بین ببرند، اما ممکن است شانس ابتلا به آن را کاهش دهند.

CMV از یک فرد آلوده به روش های زیر پخش می شود :

  1. از تماس مستقیم با بزاق یا ادرار به ویژه نوزادان و کودکان خردسال
  2. از طریق تماس جنسی
  3. از طریق اعضای پیوندی و انتقال خون
  4. از طریق شیر مادر به نوزاد شیر خواره

تشخیص و درمان

عفونت مادرزادی CMV را می توان با آزمایش بزاق، ادرار (نمونه های ترجیحی) یا خون نوزاد تازه متولد شده تشخیص داد. این نمونه ها باید طی دو تا سه هفته پس از تولد نوزاد برای آزمایش جمع آوری شوند تا تشخیص عفونت مادرزادی CMV تایید شود.

افراد سالمی که به CMV آلوده هستند معمولاً نیازی به درمان پزشکی ندارند. داروهایی برای درمان عفونت CMV در افرادی که سیستم ایمنی ضعیفی دارند و نوزادان با علائم CMV مادرزادی در دسترس هستند. برای نوزادانی که علائم عفونت مادرزادی CMV در هنگام تولد دارند، داروهای ضد ویروسی، در درجه اول والگانسیکلوویر، ممکن است شنوایی و نتایج رشد را بهبود بخشد. والگانسیکلوویر می تواند عوارض جانبی جدی داشته باشد و فقط در نوزادانی با علائم عفونت مادرزادی CMV مورد مطالعه قرار گرفته است. اطلاعات محدودی در مورد اثربخشی والگانسیکلوویر برای درمان نوزادان مبتلا به کم شنوایی به تنهایی وجود دارد. کودکانی که دچار کم شنوایی تشخیص داده می شوند باید خدماتی مانند گفتار یا کاردرمانی دریافت کنند. این خدمات به آنها کمک می کند تا مهارت های ارتباطی، زبانی و اجتماعی مهمی را توسعه دهند. کودکان کم شنوایی همچنین می توانند راه های دیگر برقراری ارتباط مانند استفاده از زبان اشاره و استفاده از وسایلی مانند سمعک و کاشت حلزون را بیاموزند. هر چه کودکان کم شنوایی زودتر شروع به دریافت خدمات کنند، احتمال بیشتری وجود دارد که به پتانسیل کامل خود دست یابند.

تهیه کننده: س ک

نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا