بین افرادی که در اثر ابتلا به ویروس کرونا درگذشتند، چه فاکتورهای مشترکی وجود داشته است؟

طی مطالعه ای، 85 فرد را که در مراحل اولیه شیوع ویروس کرونا در ووهان، در اثر ابتلا به این ویروس درگذشتند، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. این مطالعه نشان داد که این بیماران دارای عوامل مشترکی با یکدیگر بودند.
تیمی از محققان از هشت موسسه در چین و ایالت متحده، از جمله بیمارستان عمومی ارتش آزادبخش خلق چین و دانشگاه کالیفرنیا، اطلاعات مربوط به 85 بیماری را که دچار فرم شدید بیماری کرونا شده بودند و در اثر این بیماری درگذشتند را جمع آوری کردند. تحقیقاتی که این تیم انجام دادند از مجموعه ای از فاکتورهای مشترک در بین این بیماران پرده برداشتند.
اکثریت مردان مسن بودند
محققین به تاریخچه پزشکی بیماران فوت شده دسترسی داشتند، برای مثال می دانستند که آیا این افراد دارای بیماری زمینه ای خاصی بودند یا خیر. همچنین اطلاعات دقیق درباره تظاهرات بالینی این افراد در مواجهه با ویروس کرونا، نتیجه آزمایشات، اسکن CT و درمان هایی که در دوره بستری در بیمارستان دریافت کرده بودند را جمع آوری کردند.
آنها دریافتند که 72.9٪ از کسانی که در اثر ابتلا به ویروس کرونا (COVID-19) درگذشتد، مردان مسن (سن متوسط 8/65 سال) با سابقه بیماری زمینه ای مثل مشکلات قلبی یا دیابت بودند. به زبانی دیگر، بیشترین تعداد مرگ ومیر در این بررسی، مردان بالای 50 سال با سابقه بیماریهای مزمن بودند. از بین 85 بیماری که پرونده های آنها تجزیه و تحلیل شد، شایع ترین علائم بیماری COVID-19 تب ، تنگی نفس و احساس خستگی بود.
برخی مشاهدات مهم
از نظر سایر اطلاعات مرتبط، این تیم تحقیقاتی دریافتند که 81.2 درصد از افراد مورد مطالعه دارای تعداد سلول ائوزینوفیل بسیار کم داشتند. ائوزینوفیل نوعی گلبول سفید (سلول ایمنی تخصصی) است که در مبارزه با عفونت کمک می کنند. داشتن سطح پایین ائوزینوفیل (ائوزینوفیلوپنی) می تواند با پیامدهای شدیدی در بیماران مبتلا به کووید-19 همراه باشد و از آن می توان به عنوان مارکر پروگنوز بیماران مبتلا به کووید-19 استفاده کرد.
بیمارانی که به علت ابتلا به ویروس کووید-19 در بیمارستان بستری بودند، عوارض متعددی را بروز می دادند که شایع ترین آنها، نارسایی تنفسی، شوک، سندرم حاد تنفسی و آریتمی قلبی یا ضربان قلب نامنظم بود.
به عنوان بخشی از پروسه درمان، اکثریت آنتی بیوتیک ها، آنتی ویروس ها و گلوکوکورتیکوئیدها را دریافت کردند و برخی از آنها ایمونوگلوبولین های داخل وریدی (که به آنتی بادی ها نیز معروف هستند)، یا اینترفرون alpha-2b دریافت کردند که این نیز یک محرک برای پاسخ ایمنی است. با این حال، محققان بر این نکته تاکید دارند که هنوز اثربخشی هیچ یک از این داروها، مثل آنتی ویروس ها یا عوامل سرکوب کننده سیستم ایمنی بر روی بیماران مبتلا به کووید-19 به خوبی مشخص نشده است.
بر اساس مشاهدات این تحقیق، نویسندگان اظهار داشتند كه به نظر نمی رسد این نوع درمانها، از جمله تركیبات داروهای ضد میكروبی، اثرات مثبتی داشته باشند.




